Overvloed; de natuurlijke staat van zijn

De staat van observeren brengt me rust via aandacht. Het brengt me eenvoud. Een staat van zijn die door herhaling steeds meer vanzelf gaat. Het is makkelijk, het gaat makkelijk. Het is eenvoud. De afgelopen maanden wilde ik graag mij neutraal kunnen voelen bij regenbuien. Ik wilde niet langer de regen zien als iets negatiefs.Meer lezen over “Overvloed; de natuurlijke staat van zijn”

Van winter tot winter (’19 – ’20)

De tijd is hier waar we door het donker naar het licht gaan. Zoals de nacht vanzelf verandert in een nieuwe dag. Ik merk sinds een aantal jaren op hoe magisch deze tijd is. De tijd van de langste nacht, met de meeste donkere uren wanneer de zon eventjes stil lijkt te staan in deMeer lezen over “Van winter tot winter (’19 – ’20)”

REGEN, WIND EN EEN WIT WIEF

De herfst is al even hier. Het moment waarop we voor heel even een evenwicht kennen. En dan kantelt het. Donkere uren lengen, dagen zitten vol regen, de wind waait over kale boerenakkers, door bossen, over de IJssel en laat de blaadjes vallen van de bomen. Eind september en begin oktober ging ik meerdere ochtendenMeer lezen over “REGEN, WIND EN EEN WIT WIEF”